Het begon voor Sjouke en Gé van Houten 65 jaar geleden in een knusse woonwagen

Ze zagen elkaar voor het eerst medio 1952 bij de jeugdvereniging van de gereformeerde Zuiderkerk in Drachten. ,,Wy sieten beide yn it bestjoer en kamen mekoar sa geregeld tsjin”, zegt Sjouke van Houten (94). ,,Doe’t ik him foar it earst seach, tocht ik dalik: dit is him”, zegt Gé van Houten-Groenewoud (90). Sjouke had iets meer tijd nodig.

Bron: Friesch Dagblad – Auteur: Geert Veldstra

© Friesch Dagblad / Jilmer Postma

,,Ik ha altyd wat bleu west en troch myn handicap wie ik noch wat mear ferlegen.” Sjouke verloor tijdens zijn diensttijd in Nederlands-Indië zijn rechterarm. ,,Ik haw him wat oppept”, zegt Gé. ,,En no’t ik sûnt de simmer wat oerspand bin, is hy der wer foar my. Sa hawwe wy altyd in protte oan mekoar hân.”

Genealogie Online banner

Sjouke groeide op op een klein boerderijtje met één koe bij de Schapendraai, een draaibrug over de Zuiderdwarsvaart bij de Zuiderheide. Die liep toen nog door tot in Drachten. Er was geen elektriciteit of een waterleidingsysteem, het water werd uit de vaart gehaald.

Beetje verlegen

De dichtstbijzijnde buren woonden vierhonderd meter verderop. Het geringe aantal mensen met wie hij opgroeide, zou van invloed zijn geweest op zijn verlegen karakter volgens Gé. Bij haar was dit heel anders. Ze groeide op in Wolvega waar haar ouders een bakkerij hadden. ,,Der wiene by ús altyd minsken oer de flier.” Nadat de bakkerij aan het einde van de oorlog door de Duitsers werd gevorderd, werd haar vader koster bij de gereformeerde kerk.

Nadat ze kort na de oorlog de huishoudschool afrondde, ging ze naar Drachten om bij mensen in de huishouding te werken. ,,Ik woe net yn Wolvegea bliuwe, want al myn freondinnen giene fuort.” In 1952 ging ze in de keuken werken van het pas geopende ziekenhuis dat toen nog op het Moleneind stond, op de plek waar nu het politiebureau staat.

Sjouke ging na zijn lagereschooltijd werken als boerenarbeider. In augustus 1946 werd hij opgeroepen om als dienstplichtige te vechten in Nederlands-Indië. Hij werd ingedeeld bij het Korps Mariniers. Het was voor hem de eerste keer dat hij de provinciegrens overstak. Na een tocht van vier weken met de boot kwam hij in april 1947 in Soerabaja aan. Kort na de eerste politionele acties die op 21 juli begonnen, raakte hij gewond.

Onder schot

,,Wy moasten help biede yn in kampong yn ’e buert fan Malang. Doe’t wy der wiene, waarden wy fan efter in beam ûnder skot naam.” De slagader in Sjoukes rechter bovenarm werd geraakt. Hij verloor heel veel bloed en kreeg een infectie waarna zijn rechterarm geamputeerd moest worden. ,,Ik haw der gjin trauma oan oerhâlden, mar ferjit it noait mear.” Na een opname in het ziekenhuis kon hij in november terug naar Nederland waar hij twee jaar in Leiden zat voor revalidatie.

Hij werd voor 60 procent afgekeurd en kreeg een invaliditeitspensioen. ,,Gelokkich koe ik noch by de PTT oan it wurk. Dy woene eins gjin minsken dêr’t wat oan mankearre, mar lokkich gie de direkteur fan de PTT by ús nei tsjerke en dy hat in goed wurdsje foar my dien.” Hij kreeg al gauw de bijnaam ‘Sjouke post’ en bleef hier tot 1983 werken als postbode.

Toen Gé en Sjouke net getrouwd waren, was er woningnood. ,,De feart lei hjir fol mei wenboaten en op ferskate plakken stiene wenweinen. Wy koene gjin wente krije en hawwe ek in wenwein kocht dy’t wy by in pear minsken op ’e Suderheide op it hiem sette mochten”, zegt Sjouke. ,,It wie net hiel grut mar wol hiel smûk”, zegt Gé.

Kinderen

,,De gemeente woe yn 1958 fan dy wenweinen en wenboaten ôf. Der wiene yn dy tiid nije wenten boud en wy koene in wente krije op De Greide, dêr’t wy ek mei in protte wille wenne hawwe.”

Het paar kreeg vijf kinderen. ,,De moaiste tiid hawwe wy mei de famylje meimakke, mei ús bern en bernsbern en dêr wer de bern fan”, zegt Sjouke. ,,Wy hawwe in ryk famyljelibben en dêr binne wy tige tankber foar”, zegt Gé. ,,It is sa moai dat wy mekoar hawwe.”

Genealogie

Plaats hier je reactie

error: Alert: Content is beveiligd !!